هر آن کاری که بلشویک‌ها از پیش بردند، از طریق«سپاهِ ضرورتاً بی رحم و منضبطِ رهایی بخش بشر» انجام شد. ... حقّا که این رهایی بخشی چه شکلعجیبی هم به خود گرفت! چون تاریخ مارکسیستیاهمیتی به چیزهایی مثلِ حقوق و فرایندِ قضایینمی‌دهد. هابزبوم [مورخ چپ‌گرای انگلیسی] ضرورتینمی‌بیند که به حکم 21 نوامبر 1917 لنین اشارهبکند، که دادگاه‌ها، نظام وکالت و حرفه‌های حقوق راملغی کرد، و تنها سپرِ دفاعی‌ای را که مردم در برابرِارعاب و دستگیری‌های خودسرانه داشتند از آنهاستاند. هرچه باشد فقط بورژوازی به محکمه‌‌هایقضایی

ای تغییر دهنده دلها و دیده‏ ها؛ای مدبر شب و روز؛ ای گرداننده سال و حالت ها * بگردان حال ما را به نیکوترین حال!بهار فصل تجدید حیات طبیعت است و جان آدمیان.بهار پیام آور بیداری است و امید است و زندگی نوبهار یعنی رویشیعنی شوقیعنی عشقصدای پای بهار ، خواب و خیال خزان را بر می آشوبد و بوی بیداری و حرکت بهار ، عالم را فرا می گیرد . نسیم از خواب بر می خیزد . خاک ، تکان می خورد و آزادی جان تازه ای می گیرد . نبض باغچه می تپد و درختان به تولدی دوباره فرا خوانده می شوند . زمین ، بار سنگین خویش را وا می نهد

یوسفِ گم گشته بازآید به کنعان، غم مخورکلبهٔ احزان شَوَد روزی گلستان، غم مخورای دل غمدیده، حالت بِه شود، دل بَد مکنوین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور گر بهارِ عمر باشد باز بر تختِ چمنچتر گل در سر کَشی، ای مرغِ خوشخوان غم مخوردورِ گردون گر دو روزی بر مرادِ ما نرفتدائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخورهان مَشو نومید چون واقِف نِه‌ای از سِرِّ غیبباشد اندر پرده بازی‌هایِ پنهان غم مخورای دل اَر سیلِ فنا بنیادِ هستی بَرکَنَدچون تو را نوح است کشتیبان، ز طوفان غم مخوردر بیابان گر به شوقِ کعبه خواهی

زمستان که گذشتصور اسرافیل دمیده شدبهار مسیحادم از راه رسید وطبیعت مرده دوباره زنده شدمردم دسته دستهبه دیدار دوشیزه بهار می شتافتندبهار بود و هلهله شکفتن شکوفه هامرد و زنکودک و پیر و جوانهمه تشنه شنفتن اعجاز رنگ هامردمی که هر کدام گمشده ای داشتندآمده بودند به دل طبیعت پویازنی با توله سگ ملوسک اشمی دوید سوی جنگلمی خواست که از تنهایی و تمدن بی روح خود فرار کندفرو چکید تمام هستی اشبه هیات قطره ای در رودخانه ای خروشانکه می رفت بسمت دریابهار امسال همراه شد با باران های عبرت انگیزبا سیل های بنیان کنبنی